Maand van de spiritualiteit: ontworteling

Het thema van de ‘Maand van de spiritualiteit’ is ‘wortel schieten’. Het is een mooi beeld dat ook in de bijbel veel wordt genoemd. Heel bekend is bijvoorbeeld Psalm 1 waar de rechtvaardige wordt vergeleken met een boom aan een beekje:

Hij zal zijn als een boom,
geplant aan stromend water.
Op tijd draagt hij vrucht,
zijn bladeren verdorren niet.
Alles wat hij doet komt tot bloei.

Maar veel mensen kennen ook de ervaring van ‘ont-worteld zijn’, losgerukt van de veilige bodem van het bekende. Door twijfel, door verdriet, door scheiding. Ontworteling is misschien nog wel een veel belangrijker thema in veel religieuze teksten. In de bijbel ontmoeten we Abraham, de zwerver voor God; we lezen over een volk in ballingschap, ver van het beloofde land; en we zien Jezus, de dakloze rabbi… Allemaal ontworteld en vervreemd. Maar misschien juist daarom wel diep verbonden met God.

In mijn boek ‘Van de kaart’ vertelde ik over mijn eigen ontworteling door de crisis van plotselinge twijfel. In onderstaande video vergelijk ik het met de sloop van een markante fabriek in Groningen.




Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl

Spiritualiteit gaat over... ons leven!

De maand van de spiritualiteit is begonnen. En dus klinken alom vragen als ‘bestaat God?’, ‘is er iets tussen hemel en aarde?’ en ‘is er leven na de dood?’ Interessante vragen, zondermeer! En de verhalen buitelen over elkaar heen - verhalen over indrukwekkende spirituele ervaringen, verhalen over bijna-dood, over ontmoetingen met engelen, over visioenen, over intuitie. Mooi en interessant, ik ben er helemaal voor. Ja, ik wil zulke verhalen ook horen.

En toch bekruipt mij soms het gevoel dat het eigenlijk over andere dingen zou moeten gaan in zo’n maand. Niet over de vraag waarin ik geloof, maar over de vraag waarvoor ik leef. Niet over de vraag of er iets is in de hemel, maar de vraag of er nog iets gebeuren kan op de aarde! Spiritualiteit als een snelle weg naar innerlijke vrede voor de rijke westerling lijkt me vooral een teken van de geesteloosheid van onze tijd. Jezus leerde zijn leerlingen bidden: ‘uw koninkrijk kome […] op aarde, zoals in de hemel’. Op aarde, ja! Die lijkt er niet echt op - dan is er dus werk aan de winkel.

Gisteren bezocht ik het symposium dat het Emerging Netwerk organiseerde en waar Shane Claiborne sprak. Een onverbeterlijke idealist die het in zijn hoofd haalt om gewoon te doen wat hij gelooft: ‘An other World is possible!’ Geen grote woorden, maar grote daden. Of zelfs dat niet, naar zijn eigen zeggen - Shane citeerde met instemming moeder Theresa: ‘kleine daden met grote liefde’. Veel spiritueler kan het niet, volgens mij.

Mijn bijdrage aan de Maand van de Spiritualiteit zal bestaan uit een serie korte video’s over mijn boek ‘Van de kaart’. Deel 1 maakte ik gisteren.



Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

Kan het anders?

Nu ik terug ben van mijn heerlijke verblijf in Zweden is het tijd weer een aantal zaken op te pakken. Church Lab is daar één van: het weliswaar soms gevaarlijke maar in mijn ogen absoluut noodzakelijke experiment dat we met de kerk van onze tijd aan moeten gaan. Ik zal er de komende weken over schrijven en spreken en ik denk dat dit de twee kernvragen zijn (1) hebben we het lef om de verantwoordelijkheid voor de kerk van morgen bij de jonge generatie te leggen? en (2) hebben we het geduld om het te laten ontstaan, zonder forceren? Want kant-en-klare oplossingen zullen lang niet altijd helpen. Nee, een lege ruimte creëren waarin iets kan ontstaan dat werkelijk nieuw is. Doodeng en veelbelovend!

Vanavond zal ik daarover spreken in Assen, uitgenodigd door de Protestantse Gemeente van die stad. Mag ik je vragen de komende tijd mee te denken?



Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

Terug uit Zweden...

Kijk hier naar de eerste van 3 korte video's waarin ik je vertel over mijn reis naar Zweden. Ik schreef daar aan het vervolg van mijn boek 'Van de kaart'...



Boele in Zweden (2)
Boele in Zweden (3)

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl

Stil worden en luisteren

Het is stil geworden, zowel hier op mijn blog als op twitter. En dat is opvallend voor iemand die de afgelopen jaren bijna onafgebroken actief was op het internet. Dat laatste leverde mij de officieuze titel ‘internet-dominee’ op (een titel die blijft rondzingen, hoe vaak ik haar ook heb proberen te ontkennen: ik ben geen dominee en dus ook geen internetdominee). Maar intussen is het dus stil geworden van mijn kant. En omdat ik denk dat het nog wel even stil zal blijven, wil ik je vertellen over de achtergrond ervan.

De stilte is een gevolg van te veel. Een ‘te veel’ dat vermoeit en verlamt. Te veel uitdagingen, te veel kansen, te veel passie. Soms ook te veel verantwoordelijkheden. Het grote aantal terreinen waar ik uitdagingen zie vraagt om heldere keuzes. Het is teveel en te groot om het allemaal tegelijk te kunnen doen. Ik noem je een paar van de dingen die spelen (compleet kan en wil ik hier niet zijn).

De discussies rond mijn boek Van de kaart en de vele persoonlijke reacties die ik kreeg hebben mij overtuigd van het feit dat er nog veel werk te doen is: er zijn veel misverstanden op te ruimen en beelden bij te stellen, er is veel angst die overwonnen moet worden en er is veel meer ruimte nodig voor de verhalen van zoveel zoekers. Met mijn uitgever heb ik afspraken gemaakt over een nieuw boek als vervolg op Van de kaart. Maar ik zou ook graag het land in gaan en met mensen willen spreken over deze zoektochten.

Een ander terrein waar ik graag zou willen werken betreft de uitdagingen die de nieuwe media bieden. In de kerk wordt de dynamiek van de netwerksamenleving maar nauwelijks gezien en begrepen en een deel van haar onverstaanbaarheid houdt daarmee verband. Mijn handen jeuken om ermee aan de slag te gaan: zowel in het uitbouwen van eigen projecten en experimenten (community / podcast / film), als in de begeleiding en training van anderen. Het zou meer dan een dagtaak zijn.

Maar ook de discussie rond ‘Het gat van de kerk’ raakt mij. De vraag ‘waar blijven de 25-45-jarigen?’ zou ik graag ombuigen naar een uitdaging aan deze groep: ga pionieren en zoek naar nieuwe manieren van geloven en kerk-zijn die passen bij onze tijd. Ik noemde dat eerder ‘Church Lab’. Ik zou zichtbaar willen maken wat er op dat gebied binnen en buiten de gevestigde kerken al gebeurt en ik zou willen helpen met het zoeken naar nieuwe experimenten.

Tegelijk zou ik tijd en rust willen vinden om te werken aan verdieping. Er zijn veel thema’s die ik uit wil werken in blogs, in preken en in boeken die verder gaan dan de discussies rond twijfel en zoekend geloven. Ik noemde dit eerder ‘Het betoverde land achter de twijfel’ en daarover wil ik graag vertellen. Geloven in de 21e eeuw is een uitdaging met goddelijke glans!

En dan heb ik het nog niet eens over de community voor Zelfvoorzienend Leven die ik zou willen uitbouwen, over mijn contacten met oude kloosters en nieuwe monastieke pioniers, over de kansen die ik zie bij grote organisaties als EO en PKN en over de vele blogs die ik wil schrijven. En ik zwijg dan ook nog over de woede die steeds weer getriggerd wordt als ik de verlammende onmacht of de botte onwil van kerken proef, als ik de veroordelende hardheid van zekerweters voel, als ik de angst van kerkelijke bestuurders ruik. Waarom die angst, waarom die hardheid, waarom die behoefte aan controle? En ik zwijg ook maar over het verdriet dat ik voel bij het nieuws dat kerken geld voor zendingswerk beleggen en zo verliezen - hoe diep moeten we zinken?

Dat alles en nog zoveel meer woelt in mij. Het is te veel, ik zei het al. Veel te veel. Er moeten keuzes worden gemaakt, richting worden gekozen. En er moet ook een gezin onderhouden worden – jazeker, er moet brood op de plank. Maar hoe? En waarmee? Niemand betaalt een ‘internetdominee’. Daarom word ik stil, trek stekkers uit telefoons en computers en probeer te luisteren. Wat moet ik doen? Waarheen wijst mij mijn hart? – ja, laat ik het maar gewoon zeggen zoals ik het voel: wat zegt God tegen mij?

Ik weet geen andere manier om daar achter te komen dan door stil te worden. Stil worden en luisteren…

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

P.S. 1 - Praktisch betekent dit dat een aantal projecten die ik had gezegd te zullen starten in september worden opgeschort voor onbepaalde tijd. Afgesproken lezingen en workshops zal ik blijven vervullen.

P.S. 2 - Van 8-22 oktober ben ik in Zweden en schrijf aan mijn volgende boek. Ik zal in die tijd niet bloggen en niet twitteren. Na thuiskomst zal ik verslag doen van mijn vorderingen.

Arie Boomsma en de crisis van de kerk

Het nieuws over het vertrek van Arie Boomsma bij de EO bezorgt me een knoop in mijn maag. Niet om Arie zelf, die zal zich wel redden. En ook niet om het voortbestaan van de EO, voor Arie tien anderen. Maar om het verhaal dat ik erachter ontwaar. En om de mist die er hangt rondom dat verhaal. De EO-directie en Arie zwaaien elkaar zulke loffelijke complimenten toe (‘geweldige collega’/ ‘geweldige omroep’), dat je je gaat afvragen waarom het eigenlijk tot een breuk moest komen.

Jolige Arie

De redactie van RTL meldt dat er korte tijd op internet een tweet van een EO-medewerker te lezen was waarin stond: ‘[Arie] kon zich niet aanpassen aan het team’. Korte tijd later was de tweet verdwenen. Toch schuilt deze kritiek ook in de woorden van Arjan Lock in het ND van vandaag: ‘...dat de uitspraken van Boomsma in programma’s als RTL Boulevard en Shownieuws over het nieuwe programma [‘Loopt een man op het water’] geen goed hebben gedaan’. Kennelijk was de ‘jonge hond’ Arie Boomsma moeilijk aan de lijn te houden.

Arie deed in de ogen van de EO bij de commerciëlen iets te jolig over het gewraakte programma. Gevolg: duizenden EO-leden op hun achterste benen (die kijken kennelijk RTL Boulevard en Shownieuws...). De verwachtingen werden zodoende hooggespannen. Zou er inderdaad gespot worden met Jezus? Zou het krenkend zijn voor gelovigen? Verwachting en bezorgdheid. Tot zover begrijpelijk.

Maar als het programma werkelijk zo goed is dat zelfs de EO-directeuren daar een verantwoordend artikel over schrijven, dan is het vertonen van het programma het enige en ultieme antwoord op alle vragen en einde van alle twijfel. Of toch niet? Kennelijk wekte de dreigende achterban nieuwe onzekerheid over het format zelf. Een beschuldigende vinger naar Arie’s mediaoptreden is dan onzin.

EO kiest toch voor optie 2

Is dit alle ophef waard? En waarom die knoop in mijn maag? Heb ik mijn punt al niet gemaakt in de Open Brief van 9 augustus? Ik heb er vandaag veel over nagedacht. Ik denk dat dit het is: de breuk tussen Arie en de EO tekent niet alleen scherp de crisis binnen de EO, het is tegelijk een symbool van de crisis binnen christelijk Nederland. Vergeef me dat ik daar zoveel woorden voor nodig heb.

In mijn Open Brief stelde ik de EO drie wegen voor: (1) doormodderen, (2) de keuze voor het behoudende, oude profiel of (3) Mixed Economy: het oude koesteren en tegelijk een ondubbelzinnige keuze voor nieuwe, experimentele formats - beide voluit! Hoewel ik van de EO zelf geen antwoord kreeg, verzekerden velen binnen de EO mij dat optie 3 al jaren lang de koers was - waar maakte ik me druk om?

Ik moet ze ongelijk geven: de druk vanuit het traditionele deel van de EO is zo groot, dat het experiment wordt vermoord nog voor het is gezien. Met alle risico’s van dien: het verlies van geloofwaardigheid en van een presentator die een nieuw publiek aan de EO wist te binden. En die beweging lijkt zich te versterken. De EO kiest steeds vaker voor optie 2: het sparen van de bestaande achterban. Ik heb me in dat kader ook verbaasd over de snelheid én de felheid waarmee Andries Knevel zich uit het twijfeldebat losmaakte... De EO lijkt verlamd door de angst voor het oordeel van de traditionele massa. De rijen worden weer gesloten.

De groep en het individu

Hetzelfde meen ik in kerken te zien, zij het dan van verschillende kanten. Verbaasd word ik aangekeken als ik schrijf over bruggen over de kloven tussen orthodoxie en vrijzinnigheid, als ik het heb over de twijfelaars waarvan we kunnen leren, als het gaat over ‘radicale katholiciteit’. Vanuit géén van de bestaande ‘kerkelijke kampen’ lijkt het enthousiasme erg groot. Moeizame debatten ontstaan er - dat wel - maar de noodzaak van bruggen wordt zelden gevoeld. Het enthousiasme dat er wel is komt van eenlingen - vele eenlingen!

De ene groep formuleert een ‘manifest voor eenheid’ maar formuleert het zo dat andere groepen worden buitengesloten. Die reageren op hun beurt weer met een ‘manifest voor openheid’. Steeds weer grenzen, steeds weer wij en zij. Intussen word ik door de voorman van predikantenplatform ‘Op goed gerucht’, Jan Offringa naïef genoemd met mijn oproep voor bruggenbouwers - immers bruggenbouwers zijn figuren waar vooral overheen gelopen wordt. Ik zou beter moeten weten.

Kennelijk wordt geloven sterk verbonden met een (min of meer) besloten groep waarbinnen dat geloof gedeeld wordt, onverschillig of dat gereformeerd, charismatisch, Rooms of vrijzinnig is. Geloof verbindt mensen met groepsgenoten en onderscheidt hen daarmee van de ‘anderen’ die buiten die groep vallen. Groepsbesef, geloof en persoonlijke identiteit zijn daarmee sterk aan elkaar verbonden. Anders gezegd: ‘religieuze identiteit’ wordt traditioneel bepaald door de verbondenheid met een herkenbare religieuze groep: de kerk, de vereniging, de omroep. Dat zijn de ‘stammen’ (tribes) waarbinnen veiligheid en identiteit wordt geschonken in ruil voor loyaliteit.

Nieuwe tijd en nieuwe christenen

Al tientallen jaren worden deze ‘kerkelijke stammen’ kleiner (al ontstaan er door hergroepering soms tijdelijk nieuwe grote ‘stammen’). De redenen zijn talloos en inmiddels redelijk bekend. Veel mensen geloven niet meer en nog veel meer mensen geloven buiten de groepen. Daar wordt soms smalend over gedaan als zou dat goedkoop en vrijblijvend geloven zijn, maar dat verandert niets aan de constatering.

Het zou een goede reden kunnen zijn om de verbinding tussen geloven, groepsbesef en identiteit te heroverwegen. Maar vaak lijkt het tegenovergestelde te gebeuren: de banden worden aangetrokken, de plicht tot loyaliteit verhoogd en de grenzen helderder gemarkeerd. Veel groepen en kerken radicaliseren en sluiten de rijen.

Hoewel ik het met grote tegenzin constateer, lijken er dus in onze tijd twee soorten christenen te ontstaan. In de Amerikaanse setting wordt in dat kader soms gesproken over ‘the new christians’ (Tony Jones), kennelijk in onderscheid van ‘the old christians’. Het onderscheid dat ik zie is dit: geloven binnen identiteitsgebonden groepen (stammen) en geloven buiten gevestigde verbanden. Het eerste is inderdaad oud, het laatste nieuw.

Die ‘nieuwe christenen’ zijn dan niet zozeer een nieuwe groep, als wel een soort christenen zonder (hechte) verbondenheid aan een groep - ze vormen hooguit netwerken. Zij bewegen zich vrijelijk in de wereld, gaan het gesprek met de cultuur aan en staan belangstellend tegenover bestaande groepen - die belangstelling is helaas zelden wederzijds.

De ‘nieuwe christenen’ worden met argwaan of zelfs angst bejegend. Ze worden afgerekend op hun gebrek aan loyaliteit - maar loyaliteit is een 'stammen-moraal' en daaraan hebben zij zich inderdaad onttrokken. Intussen zijn ze wel trouw en gepassioneerd. Ze zijn beslist niet beter of slechter dan de ‘oude christenen’ al moeten ze zich tegen dat verwijt vaak wel verdedigen. De ‘nieuwe christenen’ zijn de nieuwe vrije radicalen, de zoekers, de vrijdenkers. Het zijn de twijfelaars, maar ook zij die de twijfel voorbij zijn en gepassioneerd geloven. Losgeweekt uit verbanden, maar niet los van God of geloof.

Prangende vraag

Arie is zo’n ‘nieuwe christen’. Zijn gespierde torso en weelderige tattoo’s onderstrepen dat hij zich niet wenst te conformeren aan de ‘code’ van welke kerkelijke stam dan ook. Het is een man die indruk maakt op mensen die van kerk en geloof niets moeten hebben en over zijn overtuiging wordt niet lacherig gedaan. Dat dwingt respect af. Het was dapper van de EO om zo’n man prominent te laten worden. Het gaf mij hoop dat ‘nieuwe christenen’ tóch door de 'oude christenen' zouden worden herkend. De harde aanvallen die de EO kreeg (bijvoorbeeld in het Reformatorisch Dagblad) en de breuk tussen Arie en de EO laten nu anders zien.

Kan het dan toch níet? Blijft wat er - om een voorbeeld te noemen - tussen Jos Douma en mij (hier en op zijn blog) gebeurt een incident? Zijn er uiteindelijk geen bruggen te maken? Is de ‘boedelscheiding’ tussen oude christenen (van welke denominatie ook) en de ‘nieuwe christenen’ onvermijdelijk? Ik weet het niet meer zo goed. De knoop in mijn maag doet mij het ergste vrezen.

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

Twijfel in debat (4) Het kan tóch!

Na een dag waarin ik een deel van de opgelopen achterstand qua ongelezen blogs en onbeantwoorde mails heb kunnen wegwerken, na een dag ook waarin zowel mijn reactie op het ‘twijfeldebat’ in het Nederlands Dagblad verscheen als een interview met mij in CVKoers (ik geef toe, ’t is een boel Boele dezer dagen)... nou ja, na zo’n dag overviel me plotseling de enorme hoeveelheid woorden die we met z’n allen produceren over ‘twijfelen en geloven’.

Verdriet

Ja, ik weet het: ik heb het gesprek zélf op gang gebracht en doe er voorlopig nog onverminderd aan mee. Het is ook geen verwijt. Sterker nog: dit gesprek moet gevoerd worden, willen we de broodnodige ruimte vinden voor twijfelaars en zoekers in ons midden. Ik zal dat gesprek zolang voeren als nodig is.

En toch dat overweldigende gevoel: ‘Wát een woorden!’ Toen ik de tweet van Charissa Bakema las waarin ze verzuchtte dat ze ‘boos en verdrietig werd’ van de hele discussie, wist ik het. Het was verdriet dat ik voelde. Verdriet. Gaat deze poging om mensen met en mensen zonder twijfel elkaar beter te laten begrijpen opnieuw ten onder in woorden? Stort de brug tussen orthodoxe gelovigen en vrijzinnigen nog in voordat iemand zich erop gewaagd heeft? Blijven we opnieuw vlaggetjes plaatsen rond ons eigen gelijk? En ontkom ik er niet aan ook zelf in dat spel te blijven steken? De zoekers en twijfelaars zelf worden in dat geval de kinderen van de rekening. Een verdrietige constatering.

Comfortzone

En toen las ik de blog van Jos Douma, een zeer gewaardeerde gereformeerd-vrijgemaakte collega die al jaren een zeer lezenswaardig weblog bijhoudt. Ook hij had zich de afgelopen week gemengd in het debat en had welwillend naar verwantschap tussen ons gezocht. Zonder overigens de verschillen te bagatelliseren: hij stelde evenzeer kritische vragen die om weloverwogen antwoorden vragen. Maar Jos deed wat niet velen durven: hij zocht de rand van zijn eigen comfortzone op!

Eén van Jos’ vragen betrof mijn stelligheid - past dat wel bij de twijfelaar? Mijn blog van gisteren was daar een antwoord op. Ik verwees daarin naar de nieuwe bron van de ‘andere stelligheid’, namelijk passie en keuze. Ik kies voor het Koninkrijk van God en voor Jezus ‘om geen andere reden dan dat het mij raakt’, zo schreef ik stellig. Jos schrok van die woorden en benoemde die schrik. Ja, ook hij kiest omdat hij geraakt is, maar hij kiest er ook voor om te geloven dat hij geraakt is door een realiteit die groter is dan hij en die ver uit gaat boven de verhalen die we elkaar vertellen. Enkele citaten (ik raad je aan de hele blog met aandacht te lezen!):

Jos Douma aan het woord

“Is het enige alternatief voor de Kathedraal van Zeker Weten nu werkelijk de weg die Boele (gaat) met als eindbestemming Het Betoverde Land Achter De Twijfel?

[...] Laat ik het helderder zeggen: ik snap Boeles beweging, maar maak haar in haar consequenties niet mee. Zelf zou ik het zo willen zeggen: ik ben verhuisd van het Huis van de Angst naar het Huis van de Liefde. Of liever: ik heb het Huis van de Liefde leren kennen en ik verblijf er wel eens (soms – even) maar ben ook geneigd om weer in het Huis van de Angst te gaan wonen omdat ik een zekere drang tot controle heb en het lastig vind om kwetsbaar te zijn en het gemakkelijker vind om volgens regels te leven dan volgens de Geest.

Dat Huis van de Angst vertoont zeker verwantschap met de Kathedraal van Zeker Weten. Misschien vormt het er een soort binnenkant van. [...] Dat huis van de liefde wordt gekleurd door vertrouwen, overgave, loslaten, op adem komen, op verhaal komen, verwondering, zachtheid, zachtmoedigheid en beseffen dat er onvoorwaardelijke voor je gekozen is door de Vader. [...] En ik geloof er niet alleen omdat het me raakt maar omdat ik er ook liefdevol aarzelend op vertrouw dat er een goddelijke werkelijkheid beantwoord aan woorden als God en Jezus en Woord.”

Het kán!

Jos Douma meent hiermee de verschillen duidelijker dan ooit te hebben gemarkeerd - hij noemt het in de aanhef ‘een wereld van verschil’. En dat terwijl ik, al lezend, weer helemaal vrolijk werd. Nee Jos, natuurlijk is mijn weg niet het enige alternatief. Ik zou niet durven! Er zijn er vele en die van jou is voor velen zeer begaanbaar (en ook voor mij herkenbaar). Natuurlijk zie ik ook dat jij andere woorden gebruikt en voor een deel andere keuzes maakt. Maar wat staan we hier wonderlijk dicht bij elkaar: we kiezen omdat we geraakt zijn door de woorden van Jezus. We kiezen omdat we geloven dat we geraakt zijn door iets dat (Iemand die) groter is dan we kunnen vatten of begrijpen. En het heet in beide gevallen ook nog eens Koninkrijk van God...

In mijn eerste reactie schreef ik: ‘...als ik het heb over dat ‘Betoverde Land achter de Twijfel’, geloof ik dat één van de eerste huizen die we daar aantreffen ‘jouw’ Huis van Liefde is… Ik zou er graag schuilen. Maar ik wil ook verder trekken – er is nog meer te ontdekken.’

Het kan dus toch! Grote verschillen erkennen, een verschillend taalveld hanteren en elkaar toch herkennen! Ik wist het - het overkwam me immers eerder ook bij Andries Knevel en bij Klaas Hendrikse en bij zoveel anderen. Het kan! Jawel, ik blijf geloven dat het kan: overtuigde gelovigen, onrustige zoekers en dolende twijfelaars; degelijke gereformeerden, vrolijke evangelicalen, en geëngageerde vrijzinnigen (en nog veel meer) - ze kunnen een ruimte vinden waarin ze elkaar zien en herkennen. Laat die ruimte dan toch gewoon ‘kerk’ heten!

En nu maar hopen dat Jos mijn vreugde deelt...

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl